Hoe erg is de Corona crisis?

Het wordt gezegd dat de komende crisis voor België de grootste zal zijn sinds de Grote Depressie van 1929. Het is niet verwonderlijk dat onzekerheid over de toekomst mensen en ondernemers bang maakt. Ik wens u vanuit mijn ervaring te vertellen hoe het aan toe ging tijdens de zwaarste crisis in de geschiedenis van Rusland – in 1998.

 

In de zomer 1998 was ik 16 jaar oud. Toen had ik mijn eerste job nl. groenten sorteren in een magazijn.  De groenten werden in ons Noordelijk gelegen stadje in Rusland met vrachtwagens uit het zuiden van ons land gebracht. Ik ontving daarvoor 10 Roebel (RUB) per dag (met dit geld kon je bijvoorbeeld 4 broden of 3 liter melk kopen).

Mijn moeder en mijn 26-jarige broer waren leraren. Ze hadden noodgedwongen extra jobs in de zomer aangezien het uitbetaalde vakantiegeld niet voldoende was om de zomerperiode te overbruggen. We leefden dus allerminst luxueus, maar het leven was toch veel beter en stabieler dan tijdens de Perestrojka.

Op een ochtend was ik onderweg naar mijn werk en merkte dat medewerkers in een winkel de prijskaartjes op producten veranderden.

Het was 17 augustus 1998 – het begin van de crisis – toen de Russische valuta op 1 nacht met 30% werd gedevalueerd. Erger nog – onze president B. Jeltsin had de bevolking 3 dagen eerder nog verzekerd dat het niet zou gebeuren.

Deze crisis wordt nog steeds als de ernstigste in de geschiedenis van Rusland beschouwd.

Een half jaar later steeg de inflatie tot 84%. De wisselkoers daalde: van 6,3 RUB per 1 USD (augustus) tot 21 RUB per 1 USD (december 1998). De prijzen voor voedsel verhoogden met een factor 4 tot zelfs 6.

 

Er was geen licht aan het einde van de tunnel

De salarissen werden onregelmatig en met vertraging uitbetaald en werden niet aangepast aan de stijgende prijzen. De overheid zweeg en had geen geld om ondersteuning te bieden. Elk gezin was op zichzelf aangewezen om aan deze uitzichtloze en voortdurend verslechterende situatie het hoofd te bieden.

Ondanks mijn broer fysiek heel actief was (hij was sportleraar) werd de hoeveelheid van eten tussen onze gezinsleden gelijk verdeeld (want ik moest nog groeien). In die tijd was vlees een onderdeel van onze maaltijden. Eén kip per maand die over verschillende dagen in verscheidene gerechten werd verdeeld. Voor het overige bestonden onze maaltijden uit pasta, pap, aardappelen en een beetje suiker.

Mijn broer diende tijdens het skirelais pijnboomschors te eten om niet flauw te vallen van de honger.

We hadden geen adviseur en konden nergens terecht. De toekomst was een donkere vlek.

Wanneer je in een echte crisis zit begin je vanzelf naar oplossingen te zoeken, zelfs als ze onmogelijk lijken.

Dan onderneem je actie en heb je geen tijd voor tranen, negatieve gedachten of depressie.

 

Crisismanagement In afwachting van betere tijden

We handelden intuïtief en uiteindelijk hanteerden we dezelfde principes waarover je nu in elk artikel of boek over anticrisismaatregelen leest: kosten verlagen, werk van elke bron optimaliseren en sneller te laten functioneren, naar nieuwe opportuniteiten zoeken, netwerken, enzovoort.

– Ieder van ons gezin had een baan Mijn broer had ook een bijjob, mijn moeder had er zelfs 2.

Mijn gezin huurde een stuk land om groenten te telen om zo een voorraad voor de volgende winter aan te leggen.

– Uiteraard hebben we de kosten tot een minimum verlaagd. Ons maandrantsoen was strikt gepland tot het aantal aardappelen per portie. Wij hielden hierdoor zelfs een beetje geld over.

– Het doel van mijn mama en broer was om mij een goede opleiding te geven. Het doembeeld van een arme en nutteloze toekomst was de enige methode om mijn goede schoolprestaties te motiveren. Ze vereisten betere schoolprestaties dan voor de crisis.

 

De crisis bleef aanhouden maar we hebben hem verslagen

Deze situatie maakte me snel volwassener. Ik kreeg ondernemersgeest, leerde niet bang te zijn voor verandering en onzekerheid.

Op zoek naar opties om uit de miserie te geraken en geld te verdienen breidde ik mijn vriendenkring verder uit dan de gemeenschap van klasgenoten en vrienden. Tijdens deze zoektocht leerde ik de fijne kneepjes van het zaken doen (business in Rusland was in die tijd nog een onbegrijpelijk fenomeen).

Op mijn 17 – een jaar na het begin van de crisis – werd ik universiteitsstudente.

Ik had mijn eigen zaak: beetje bij beetje kocht ik kledij in de groothandelsmarket van Moskou en verkocht ik die op de markt in mijn stadje door. Ik wierf een verkoopster aan die mijn hielp tijdens de momenten dat ik les moest volgen.

Uiteindelijk kocht mijn mama het land dat we voorheen huurden om groenten te telen om de wintervoorraden aan te leggen. Mijn mama werd imker en verkocht honing; ze doet dit op vandaag trouwens nog steeds als hobby.

In de daaropvolgende jaren nam ik enkele drastische beslissingen welke mensen in een “comfortzone” niet onmiddellijk zouden doen. Die brachten mij tot een zeker en beter leven.

 

De crisis van 1998 lijkt mij erger dan de Coronacrisis

In de huidige Coronatijden hebben we een heel belangrijke troef: meer voorspeelbaarheid en een gevoel van steun. Gisteren werd er op televisie uiteengezet welke gevolgen de Coronacrisis met zich meebrengt en wat wij mogen verwachten. Wij hebben absoluut een goede levensbasis en mogelijkheden om verder te ontwikkelen.

– Nu kunnen we allerhande theorieën en praktijken raadplegen over hoe we de toekomstige crisis kunnen overwinnen, hoe we kansen kunnen benutten en beter (succesvoller) worden.

– We worden door de staat ondersteund en er worden maatregelen door individuen en rechtspersonen geïmplementeerd. Er wordt een eerlijk en open communicatie met ons gevoerd.

– We hebben nu technologieën waarmee we zaken verder kunnen doen, ons zelf kunnen ontwikkelen en ons leven opnieuw kunnen organiseren.

– We hebben eten en geld om voedsel te kopen. We worden niet bedrogen en kunnen zelfs (tot aan onze deur) geleverde goederen retourneren als die niet naar onze zin zijn.

– Dankzij het sociale systeem zijn we niet bang om ziek te zijn – of beter gezegd: er is geen angst om zonder medische hulp te vallen omwille van een gebrek aan geld.

We zijn gewend aan de “voorspelbaarheid” van ons comfortabele leven.

Maar globaal gezien is het nu perfect mogelijk om rond te kijken en de huidige situatie in ons eigen voordeel te gebruiken.

Bevries nu niet en wees niet bang. Het belangrijkste is nu: gewoon iets doen!

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s